مولای من تو کجایی که ببینی تمام بعد از ظهر های پنج شنبه را

در کوچه پس کوچه های دلواپسی به انتظارت می ایستم!

تو کجایی که ببینی جمعه صبح با خواندن دعایی عهد

سر بر سجاده معبود می گذارم و با اشک و نیاز

آمدنت را می طلبم؟

اما وقتی آسمان چادر سیاهش را می گستراندو از آمدن تو خبری نمی شود

دلم می گیرد و غمگین می شم و رو به آسمان می کنم

و می گویم:

خورشید موعود چند جمعه دیگر صبر کنم تا تو بیایی.

   می خواهم همگام با سایه خیال تنهایم در خیال بارانی ات

قدم بزنم و چتر شکسته بغضم را بگشایم.

می خواهم شاعر لحظه های سرخ باشم و غزل غزل گریه کنم

می خواهم در امتداد خورشید از تو بگویم

از تو که طراوت شقایق های قلبم خواهی بود

دوباره قلم به دست می گیرم تا بنویسم برای تو

تویی که فقط و فقط با یاد تو روزگارم به آرامش

می رسد

گاهی اوقات آرزو می کنمکه ای کاش تک

پرنده عاشقی بودم که میان هزاران پرنده

بتوانم به قله بلند سرزمین هستی برسم

و پرواز کنان نغمه سر دهم که......

من شیدای تو هستم.

بگذار بی ادعا اقرار کنم که دلم برایت تنگ شده

وقتی نیستی دلتنگی هایم را قاب می کنم

لحظه لحظه غروب را که دلتنگ تو و چشمان

بارانی ات هستم می شوم

قاب می کنم تا وقتی آمدی نشانت دهم تا

شاید دیگر تنهایم نگذاری.

باران کدام آسمان ردپای تو را شستوقتی که پشت پنجره در انتظار تو نشسته بودم؟!

کوچه خاطرات روزهای زندگی دیگر بوی تو را نمی دهد.گمشده من!

پشت کدامین کلمه پنهانی؟

ای همیشگی! تو را کجا جستجو کنم؟

در کنار شقایق های پر پر یا کنار غنچه های تازه جوانه زده

یا کانر قناری های عاشقی که آواز عاشقانه سر می دهند؟

تو را در کدامین کلمه جستجو کنم؟

در عشق،محبتیا مهربانی؟

در زمین یا آسمان؟

نگاه تو یگانه حقیقتی بود که به من امیدواری و روشنی می بخشید. نگاه تو از آسمان سر چشمه می گرفت و عظمت آفرینش را بر من عرضه می داشت.

نگاه تو نظیر نگاه فرشتگان هستی بخشو سحر آمیز بود.نگاه تو دریچه های بهشت را بر من گشود و هر آنچه در زمین نمی یافتم از دریچه چشمان تو می دیدم.

یادت هست غروب های باران و عشق راو من که عمق عشقمان را می سنجیدم در نگاهت!

یادت هست خنه ها را در مشت می گرفتیم  و می پاشیدیم بر لبهایمان !

ولی اینک منم و تنهایی و غروب های که خیس می خورم در یادت.

بیا به وسعت تمام خاطراتمان عاشق شویم وقرار بگذاریم که هیچ شقایقی را نچینیمو خار هیچ گلی را جدا نکنیم تا همیشه سوز عشق را دریابیم و یادمان نرود عاشق بمانیم.

با تو می توانم بهترین شعر ها را بسرایم و عاشق انسان عالم باشم.

با تو می توانم خدا را بهتر ببینم و صدای نفس های شقایق ها را بشنوم.

فردا روز بزرگی است. روز پیوستن من به تو، روز گسترش آسمان و روز بیداری جاودانه ستاره ها.

اکنون که قلبم شوق دیدار تو را داردوحس زیبایی به نام عشق به تو در من جاریست، می خواهم که لحظه لحظه زندگیم بوی تو را داشته باشد.

دوست دارم تا محنت های این دنیای تاریک را پشت سر بگذارمو به سوی عاشقانه پرواز کنم.

به سوی تو که آرام بخش قلب نا آرام من هستی.

ای که دستانت پناه سبز عشق

وی نگاهت جلوه گاه سبز عشق

آسمانی باش چون آفاق نور

هر کرانت تکیه گاه سبز عشق

ابتدایت جاده تصمیم من

انتهایت شاهراه سبز عشق

حرف های روشنت تفسیر راز

در سرای دل ،گواه سبز عشق

مبتلا شد دل به دام غمزه ات

ای کمان ابرو سیاه سبز عشق

در هوایت طبع من گل می کند

با نگاهت ،ای نگاه سبز عشق

با طلوعت بغض دل وا می شود

پیش رویت ای پگاه سبز عشق

در هوای مملو از دلبستگی

عاشقی یعنی،گناه سبز عشق

خورشید وماه فرو ریخته در آب

شاخه ها دست بر آورده به مهتاب

شب و سحر وگل وسنگ

همه دل داده به آوازه شب آهنگ

یادم آید تو به من گفتی از این عشق هرز کن

تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است

باش که دلت باد گران است

تا فراموش کنی چندی از این شهر سفر کن

با تو گفتم هرز از عشق ندانم

سفر از پیش تو هرگز نتوانم نتوانم

روز اول که دل من به تمنای تو پر زد

چون کبوتر لب بام تو نشستم

تو به من سنگ زدی من نرمیدم نه گسستم

وقتی برات نخواد خدا پشت هم میاد درد بلا

پیش تقدیرش چون و چرا فایده نداره

اگه بری به آسمون اگه بسازی رنگین کمون

وقتی بختت نا مهربون حال تو زاره

هیچ کس لیاقت اشک های تو را نداردو کسی که این چنین ارزش دارد،،باعث اشک ریختن تو نمی شود.

در میان امواج پر تلاطم زندگی صبور و کوشا باش و چشم به راه آنچه که می خواهی نمان،بلکه با تمام وجود آن را بجوی.

ذهن آدمی که با حوصله به حر فهای چرندی گوش می دهد،یک سطل زباله صبور است!

درسس که تنها حفظش کنی درس نیست،درس آن است که تو را حفظ کند.

 شوق دیدار تو شد لبریز از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

یادم آید که شبی ا آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم ودر آن خلوت دل خواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن چوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت 

من همه محو تماشای نگاهت

آسمان صاف وشب آرام

بخت خندان زمین رام